Notes to self is een bundel met zes essays, die alle zes over het leven van Emilie Pine zelf gaan. Ik zag het boekje liggen in Passa Porta, met een aanbevelingskaartje. En die aanbeveling was terecht. Notes to self schonk me een heel boeiende leeservaring.
Een vreemd uitgangspunt wel. Essays over jezelf. Maakt me wantrouwig. Maar dat wantrouwen werd in het eerste essay (vooral over haar vader) weggenomen. Ik hou van de eerlijke vertelstijl van Pine. En van de spectaculaire momenten (zoals de opener: “By the time we find him, he has been lying in a small pool of his own shit for several hours”). Niets verbloeming dus.
Met diezelfde attitude ontleedt ze ook zichzelf. Het tweede essay (From the baby years) is ongewoon hard en buitengewoon mooi. En terwijl ik het aan het lezen was besefte ik dat we het schrijven over lijven en over pijn voortaan misschien beter overlaten aan vrouwen. Het komt me voor dat ze net iets dichterbij staan dan de cerebrale mannen (vergeef me de veralgemening). Wat ik bedoel: ik bewonder de manier waarop Emilie Pine over lijven en over pijn schrijft. Het klinkt allemaal een stuk authentieker. Over verdriet ook, want deze essays lijken soms met een vlijmscherp mes geschreven. Wat een verschil bijvoorbeeld met Journal d’un corps van Daniel Pennac. Dan is Pine tien keer beter.
In Ierland was deze essaybundel een groot succes. Bij mij ook !
BartleestK 