Orléans

Misschien was het al van in het begin fout, van te verwachten dat Yann Moix me zou verzoenen met de Franse literatuur. Onrealistische verwachtingen. Maar ik ben wel aan een verzoening toe, want de verwijdering duurt al veel te lang. Ik vind echt geen aansluiting, niet één auteur die me kan bekoren. En zeggen dat ik ooit voor het Frans gevallen ben.

Er was ook de titel: Orléans. Ik hou van plaatsen, en aan Orléans had ik alleen goede herinneringen. Maar ook dat komt nu te wankelen.

Het eerste deel van het boek is één grote klaagzang over hoe hij als kind werd mishandeld. Zo extreem (die mishandeling) dat ze zeer ongeloofwaardig wordt. Wat een contrast tussen de afstandelijke stijl en de klassieke, beheerste taal en wat er zogezegd gebeurd is.

Deel 2 speelt zich vooral af op school. Minder spectaculaire lijfstraffen daar, maar dan vervalt Moix helaas in te literaire beschrijvingen, teveel vergelijkingen naar mijn smaak, en precies wat mij ver heeft gehouden van de Franse literatuur: het gebrek aan eenvoud, de voorrang van de taal op het verhaal.

Neen, dat was echt geen leesgenot. Vlug op zoek naar iets anders …