Op de tafel zien liggen bij de Raaklijn in Brugge. Misschien wel aangetrokken door de coverfoto. Wat gek is, want ik las het digitaal. Ergens gelezen dat het een heel sterk debuut was. En misschien is dat ook wel zo. Maar niet in mijn ogen. Niet naar mijn smaak.
Wat is er eigenlijk mis aan Augustus? Niet de taal, want Irma Maria Achten schrijft raak. Ik heb me bij geen enkele zin geërgerd, en dat is zeldzaam (wat erger ik me toch veel, steeds vaker). Neen, het had te maken met de inhoud, met het verhaal.
Vooreerst vind ik grote liefdes saai. Er wordt lang in bed gelegen, uitvoerig gevrijd (vrijen is iets voor films, in boeken raakt me dat niet), lang getafeld, nog gevrijd, en dan misschien het nachtleven in, of gaan slapen. De helft van het boek lijdt aan dit euvel.
Maar als het dan fout gaat, in het tweede deel, zou je verwachten dat ik weer geboeid geraak. Is helaas niet gebeurd. Ik ben blijven lezen, omdat het goed geschreven is, maar mijn interesse taande, geen idee waarom. De laatste 50 bladzijden, in Chili, en dan de geboorte, niet in leven, wel in leven, donker, nacht, nachtmerrie, familiegeschiedenis. Stop. Voor mij hoefde het niet meer.
BartleestK 