Verzoening met de Franse literatuur: poging 6 (of 7). En eindelijk wordt het wat. Misschien heb ik het te literair gezocht, al die tijd. Natuurlijk bestaan er verschillende canons, en een boek als Les choses humaines houdt het midden tussen een mooie tekst en een leuke leeservaring. Ere aan Karine Tuil (wat een gekke naam)
In Parijs ontdekt trouwens, dat boek. Ik had wat tijd te doden, wandelde rond in de FNAC van Les Halles, zag het boek liggen, dat om mij onbekende reden mijn aandacht trok. Boek gefotografeerd, en een paar dagen later besteld op m’n Kindle. En uitgelezen.
Eindelijk dus. Wat was het lang geleden dat ik aan een Frans boek plezier heb beleefd. In het begin twijfelde ik nog, was het me allemaal te stereotiep, de manier waarop carrièreman Jean wordt beschreven bijvoorbeeld. Maar het onderwerp interesseerde me wel (verkrachting / geen verkrachting) en sommige stukken zijn echt boeiend om lezen. Veel bladzijden spelen zich af in de rechtszaal, en die omgeving boeit me. Mooie taal ook, en nergens of nooit pedant. Eindelijk.
Niet dat ik nu fanatiek alle boeken van Tuil ga lezen. Maar toch een verademing!
BartleestK 