Geen idee hoe ik bij de debuutroman van Pauline Delabroy-Allard terechtgekomen ben. ergens uit een lijstje, vermoed ik. Of een aanbeveling. En ik lig altijd klaar m me terug te verzoenen met de Franse literatuur. Geen gelegenheid laat ik voorbijgaan.
Ça raconte Sarah is het verhaal van een liefde tussen twee vrouwen: een lerares en een muzikante. Een passionele liefde, en dat had me moeten wantrouwig maken. Grote passies leveren zelden goede boeken op. Dat is nog maar eens bevestigd.
Het begon nochtans niet slecht. Ik vond de eerste bladzijden best te pruimen. De liefdesverklaring (al had ik die liever van de andere kant gelezen, vanuit de ik) bijvoorbeeld, en de eerste uitjes. Maar daarna sloeg al snel de verveling toe: logisch, over een grote liefde valt eigen niets te zeggen. Ik hield vol omdat ik ervan uitging dat het tweede deel, dat duidelijk minder goed zou aflopen, me wel zou boeien.
Helaas niet dus. integendeel. Al lezend verloor ik belangstelling. Dat is doorgaans een heel slecht teken. Het tweede deel speelt vooral is Trieste, en de enige verdienste van de roman is dat ik de plek ben gaan opzoeken en dat ik er misschien ooit wel eens heen ga.
Maar dat is dunnetjes. Ça raconte pas grand-chose. Ik heb er enkel uit geleerd dat ook een lesbische liefde saai kan zijn, en dat alt-128 de toetsencombinatie is om de hoofdletter Ç te typen. Op naar beter.
BartleestK 