Ik was er vorig jaar mee begonnen, maar dan weer weggelegd. Geen idee waarom. Want bij een nieuwe poging viel Normal People van Sally Rooney wel mee. Snel uitgelezen, en met veel plezier. Alleen naar het einde verliest de roman wat aan kracht, en dat is zonde.
Ik weet niet of de plot er echt toe doet. Ook het verschil in sociale klasse (misschien wel het hoofdthema van het boek) leek mij ondergeschikt aan waar het hier echt om gaat: koppels en praten. En dat doet Rooney echt goed: dialogen schrijven, sferen creëren, relaties beschrijven. In het bijzonder natuurlijk de relatie tussen Marianne en Connell. Dat is een echte verdienste van Rooney: een koppel creëren dat blijft hangen, dat niet koud laat, dat een voorbeeld is, van hoe het zou moeten (en ook soms hoe niet). Een koppel dat markeert.
Zo normaal zijn ze niet dus. Ze luisteren naar elkaar, begrijpen elkaar, en als er een hele periode tussen zit (ze zijn lang niet altijd samen), en elk zijn eigen liefdes heeft, past het toch telkens weer in elkaar. Misschien zijn het gewoon goede vrienden, die toevallig ook seks hadden (dat zegt Connell ergens).
Wat ik minder vond: de gang van Marianne naar masochisme (is boeiend maar wordt heel weinig mee gedaan in dit boek), en ook het einde (de thuissituatie van Marianne blijft trouwens de hele roman wat in het duister, en dat is jammer). Maar ik denk wel dat ik ook Conversations with Friends ga lezen. Ik ben dus fan van Sally Rooney.
BartleestK 