Het overkomt me niet veel, dat ik twee boeken van dezelfde schrijver meteen na elkaar lees. Soms heb ik wel die intentie, maar daar blijft het bij. Bij Sally Rooney heb ik dat wel gedaan. Meteen na Normal People ben ik begonnen met Conversations with Friends. Eerst om wat uit te bollen, vermoed ik, op m’n Kindle. En omdat het begin wel leuk was, ben ik blijven lezen. Tot het einde. Daarmee heb ik, denk ik, het hele oeuvre van Sally Rooney gelezen. Op een kortverhaal na.
En ook dit boek is me bevallen. Het is misschien niet echt een roman. Het is meer, zoals de titel toegeeft, een aaneenschakeling van gesprekken. En die gesprekken zijn boeiend. Zoals de stijl van Sally Rooney. Ik ben fan.
Dit keer ging het vooral over een relatie die Frances heeft, met een acteur die 14 jaar ouder is. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, maar de conversaties zijn interessant, leul om lezen, gevoelig. Waren alle gesprekken maar zo.
Ik heb tegen mijn gewoonte in een passage aangeduid: “Gradually the waiting began to feel less like waiting and more like this was simply what life was: the distracting tasks undertaken while the thing you are waiting for continues not to happen“. Die zit.
BartleestK 