Toegegeven: ik ben er een tijdje mee zoet geweest. The education of an idealist is geen boek dat je in één ruk uitleest. Daarvoor is het te dik, of niet spannend genoeg. Maar ik hou ervan, eerst van de vrouw maar ook van het boek.
Zou ik het gekocht hebben zonder de foto van Samantha Power op de cover? Misschien niet. Ik weet niet meer door wie of waar het werd aanbevolen. En waarom ik het kocht. Interesse voor de USA? en voor biografieën en politiek? 550 bladzijden is veel, misschien wat te veel. Maar ik heb het me niet beklaagd.
550 bladzijden over Sarajevo, over Oekraïne, over Syrië, Soedan en Liberia. En over de rol van de Verenigde Staten. Niet altijd zonder vooringenomenheid.
Wat ik er van overhoud? Bewondering voor een passie, voor het pakken van kansen, er voor gaan, voor ambitie, voor zelfstandigheid. Een spiegel waar ik niet sterk uit kom. Maar daar kan ik tegen. Tegen de kansen die ik liet voorbijgaan, mijn lauwe passies, mijn gebrek aan ambitie, mijn afhankelijkheid.
Dit boek ging dus allerminst over mij. So what?
BartleestK 