De coronacrisis tast ook mijn lectuur aan. Ik vind niet de rust om een roman te lezen, tussen de ontelbare newsfeeds in. Ik ga op zoek naar wat wel m’n aandacht kan vasthouden. En dan kom ik, zoals al vaker, terecht bij de French and Indian War.
Via Goodreads kwam ik The Gauntlet Runner, A Tale from the French and Indian War van S. Thomas Bailey op het spoor. Ik heb de indruk dat ik zowat alles gelezen heb over die periode, zeker de fictie. Dus moet ik dikwijls ervaren dat de verhalen zwak zijn, en dan geef ik op na veertig of vijftig bladzijden. Bij de Gauntlet Runner heb ik dat niet gedaan. Een goed teken.
Helaas waren de eerste bladzijden ook de beste: de aanval van de Hurons op de vestiging waar Maggie Murray zich goed verdedigt. Maggie blijkt een zeer moedige vrouw te zijn, die ook goed met een long rifle kan omgaan. Dat was boeiend geschreven, en wond me wel op.
Daarna werd het minder. Een historische roman is een zeer gedurfde onderneming, die op veel manieren kan mislukken. Bijvoorbeeld door één gezin getuige te laten zijn van historische bijeenkomsten en veldslagen. Ze kwamen er toevallig voorbij. En als je er dan ook nog in slaagt om de hoofdpersonages vrienden te laten worden met de grote namen uit die periode (zoals George Washington) wordt het natuurlijk al te bont.
Ik heb het boek (bijna) uitgelezen, maar dat was vooral door mijn grote interesse voor die periode en die plek. Maar als literaire verdienste is dit geen aanrader. Ik denk niet dat ik de rest van de serie ga lezen.
BartleestK 