Nog altijd in coronamodus. Op zoek naar opwinding op papier (op m’n Kindle). Ik herinnerde mij de vechtscènes uit de boeken van Charles A. Mc Donald, de War Trail Series. Had ik die allemaal gelezen? Er bleek één deel (het eerste) dat ik had overgeslagen, omdat Vikingen mij niet boeien. Maar dat eerste deel gaat wel over een Viking, maar vooral over zijn strijd tegen de Mohawks. Dus toch.
Wat schrijft die man herkenbaar. En vreemd dat hij nog vrij rondloopt. Want de gevechten zijn zo fysiek beschreven, de haat zo echt, dat de wreedste computergames erbij verbleken. Dat is ook zo in The Last Viking.
Charles A. Mc Donald etaleert zijn kennis over anatomie. Hij weet precies hoe je een tegenstander uitschakelt, welke aders je moet viseren, waar in de nek het mes makkelijk in het vlees gaat en meest schade toebrengt. De tweegevechten duren meestal drie of vier bladzijden, en ze eindigen altijd met een doodrochel, een lijf dat in zeer weinig tijd helemaal doodbloedt en ook alle lichaamssappen laat vloeien. Het gevecht eindigt in stank.
Dat is heel repetitief, maar ik bleef onder de indruk van de kracht waarmee Mc Donald de scènes beschrijft. Hoe hij ook alle geluiden weergeeft. En in dit deel (The Last Viking) viel me ook de onpeilbare haat op, tussen de Viking en de Mohawks (die hun verslagen vijanden opeten) en Wyandot, tussen de MicMac indiaan en de Mohawks, en ook bij Dark Moon, een vrouw tussen princes en heks, maar met een ongelooflijke haat voor de Mohawk indianen. Dark Moon helpt mee om een hele groep krijgers op oorlogspad, wanneer ze aan het slapen zijn, te vermoorden (‘There is no other sound like it’, bedenkt ze, terwijl ze van een krijger de nek breekt). Het is ook het plan van Dark Moon om een tweede groep vergiftigd voedsel voor te zetten (met waterscheerling), toe te kijken hoe alle Mohawks is een paar minuten tijd ziek worden en snel sterven, na de vreselijkste pijn geleden te hebben. Op het laatst gaat ze bij elke krijger langs, om hem glimlachend in de ogen te kijken. Als iedere Mohawk van de groep dood is, kerft ze in een boom ‘the hunt was good’ en ze keert wat later op haar stappen terug om de punt van takken te scherpen, de hoofden van de dode Mohawks af te snijden en ze ook de takken te spiezen.
Zoiets dus. Ik ben wel iets gewend maar dit blijft verbazen. Waarom schrijft iemand zoiets? In het korte nawoord lees ik dat Mc Donald een ex militair is en met een indiaanse vrouw op en afgelegen ranch woont …
BartleestK 