Het leukste is boeken krijgen die je zelf niet zou kopen. Ik lees alleen fictie, en misschien af en toe ook over politiek, economie of iets medisch. Maar ik kan me niet herinneren ooit iets over zorg te hebben gelezen. Dat kan ik nu uitvinken.
Frauke Cosaert woonde vroeger in de straat, ze heeft een paar keer thuisgewacht bij ons toen de kinderen klein waren, haar ouders wonen hier nog. Van hen kreeg ik dat boek cadeau, voor mijn verjaardag. Fiere ouders, en terecht.
Zorgenmeisje gaat over de zorgen die Frauke (en het hele gezin, maar toch vooral Frauke) besteedt aan hun dochter Marie. Marie heeft een mentale beperking en is zwaar autistisch. Dat weegt erg op het gezin. En daarover gaat het boek. Eerst las ik het uit interesse, dan raakte ik geboeid en op het einde was ik blij dat ik alleen was, want ik heb een paar keer tranen moeten deppen met m’n T-shirt. En dat voor een apatische man als ik.
Wat ik het boeiendst vond: de nauwelijks te vatten afwisseling van hoogte- en laagtepunten. De hoogtepunten behoorlijk hoog,de laagtepunten onpeilbaar diep. De onzekerheid, de twijfels, de wanhoop, het geluk, de ellende, het verdriet, de frustratie vooral. Heb zelden een boek gelezen met zoveel emoties op elkaar. En toch nergens melig.
De overwinningen (hoe sporadisch en half ook) raakten mij het meest. En de vastberadenheid. Waarmee Frauke vecht tegen de ambtenarij, en daarbij de media bespeelt.
Het allermooiste: de roep om openheid en informatie. Ook voor het slechte nieuws.
BartleestK 