Hmm. Die titel, nu ik er bij stilsta, zou even goed (of beter) passen bij een romannetje uit de Bouquet-reeks. Misschien was het de coverillustratie die het hem deed, al is die ook niet origineel. Of een recensie die ik las. Dat zal het zijn.
Vijf vrouwen. Allemaal verschillend, maar toch kon ik me in alle vijf verplaatsen. Min of meer. Mooie verhalen, vaak zonder happy ending, van slijtage, gewenning, verwachtingen, ontgoochelingen, verdriet. In en rond Leipzig. Daar moet ik dringend eens naar toe, zo nietszeggend kan die stad niet zijn. Liefde als het erop aankomt speelt tussen Berlijn en Leipzig.
Mooi hoe Daniela Krien de verbindingen maakt tussen de vrouwen. Zo vormen de vijf kortverhalen een roman. Die wat te veel wordt bejubeld op de achterflap (“Wie over honderd jaar iets wil leren over het leven van vrouwen van nu, …”), maar me toch liet kennismaken met vijf moedige vrouwen (gek, nu ik erover nadenk heb ik me bij geen van de vijf een beeld gevormd hoe ze er uitzagen. Is dat goed of is dat slecht?): Paula, Judith, Brida, Malika en Jorinde.
BartleestK 