In een krant vind ik de shortlist van de Libris literatuurprijs. Op Saskia de Coster na heb ik geen van de boeken gelezen. De commentaren zijn lovend. Ik haal dus de gratis fragmenten in mijn Kindle, vind alles makkelijk terug. Uit toeval begin ik met Sander Kollaard, Uit het leven van een hond. De eerste bladzijden vind ik leuk en goed geschreven. Ik koop het hele boek, en lees het in drie dagen uit.
Was het goed? Ik ben gematigd enthousiast. Ik heb ondertussen vernomen dat Kollaard de Libris literatuurprijs gewonnen heeft. Is dat wel terecht? Ik heb m’n twijfels. Ik vond het boek ook soms saai, en dat is geen referentie. Met daarna gelukkig, telkens weer, een beter periode, waardoor de slechte indruk weggeveegd wordt. Op en neer dus.
Er zijn trieste passages (de hond is ziek, wordt niet meer beter, en Henk is duidelijk gedesillusioneerd, verwacht niet zoveel meer). Behalve in de heerlijke opflakkeringen. Zoals om z’n lievelingsnichtje Rosa (hij ziet haar al rouwen aan zijn sterfbed of graf) en om z’n nieuwe geliefde, Mia. Er staan heel rake observaties in het boek, ook die dragen bij tot de redding. Over hoe geliefden alles meteen opbiechten bijvoorbeeld. En dan die plotse bui van levenslust, dat vond ik nog het meest overweldigende. Dat hij met ouder worden steeds beter wordt in het voeden van zijn levenslust. Hij ziet alles voor zich ziet, zijn werk, de boeken die hij nog gaat lezen, , de nieuwe honden die er misschien komen, alle mensen die hem dierbaar zijn en met wie nog zoveel leuks te beleven valt. Ja, ik was hier plots wel van onder de indruk. Henk blaast koud en warm.
BartleestK 