Het lijkt of ze afgesproken hebben, Marijke Schermer en Daniela Kriel. Om niet dezelfde titel te hebben. En dan een roemloos compromis gesloten, twee zwakkere titels. Gelukkig niet de boeken.
Marijke Schermer stond met haar laatste roman op de shortlist van de Libris literatuurprijs. Ik ben geen prijzenlezer, maar een podcast (BoekenFM) maakte me weer op die shortlist attent, en hoe daar schrijvers tussen zitten die ik niet eens kende van naam.
Marijke Schermer bijvoorbeeld. De commentaren waren niet eens zo lovend, maar iets in de kritiek zei me dat ik haar lezen moest. Heerlijk trouwens om nieuwe schrijvers te ontdekken. En Marijke Schermer was (is) voor mij echt een ontdekking. Ik kocht meteen twee boeken van haar.
Liefde, als dat het is. In mooie hardcoveruitgave. Een boek dat heel snel leest, weinig weerstand biedt, en dat vooral beklijft. Over een gezin dat uiteenvalt, omdat de moeder plots de stekker uittrekt. Omdat ze ‘het’ niet meer voelt. Of omdat ze op iemand anders verliefd wordt.
Mooiste scène: de expliciete erotische berichten op haar telefoon, die in handen van haar puberdochter komen. Help. Ook de lezer voelt de gêne. Leukste zin: “Ben ik een feestje?”. Begrijpen wie begrijpen kan.
Was dit een psychologische roman? Dan hou ik daarvan.
BartleestK 