In de podcast waar ik het over had in het vorige bericht, vergeleek Joost de Vries het laatste boek van Marijke Schermer met haar vorige roman, Noodweer. En die vorige vond hij veel beter. Vond hij een fantastisch boek. Ik heb dus in één keer beide romans besteld. Zeer on-ik.
Noodweer is een heel ander boek. Ook over een relatie, die dreigt kapot te gaan. Maar hier geen overspel. Neen, deze relatie lijdt aan geheimen. Of aan één groot geheim. En voortdurend stelt zich de vraag: is openhartigheid en intimiteit hetzelfde? Moet je je partner alles vertellen? Lukt het anders niet?
Ik heb maar half zo veel plezier beleefd aan dit boek dan aan Liefde als dat het is. Maar Noodweer blijft wel meer hangen. Je bent nog even lang bezig met dit boek nadat je het hebt uitgelezen. Een paar uur lezen en een paar uur bekomen. Of overdenken.
Dat komt natuurlijk omdat Noodweer zo goed in elkaar zit. Je leest nietsvermoedend over allerlei gebeurtenissen, die er pas tegen het einde toe doen. En die overstroming helpt ook al niet om hier een licht boek van te maken.
Nog altijd even enthousiast over Schermer dus.
BartleestK 