Vreemde titel voor een bevreemdend boek. Ik maak er niet te veel woorden aan vuil. Vond er niets aan. OK, er waren een paar passages waar Manon Uphoff goed op dreef was, maar die waren kort en weinig talrijk. Er zit in mij een soort plichtbewustzijn, heel sterk ontwikkeld, dat me heeft doen verder lezen. Anders was ik gestopt, had ik het boek achteloos weggelegd.
Waarom krijgt zo’n boek dan een plaats op de shortlist van de Libris literatuurprijs? En hoe is het te verklaren dat op Goodreads zoveel lezers hun lofbetuigingen niet kunnen intomen? Ik zie maar één verklaring: ze zijn geraakt door wat Manon Uphoff heeft meegemaakt. Niet door het boek dus.
Het boek vind ik nauwelijks leesbaar. Ik heb er alle begrip voor dat zo’n intense ervaring (incest) moeilijk op te schrijven is. Maar bij literatuur moet je toch ook bekommerd zijn om de lezer? Of moet hij uiteindelijk boeten voor de fouten van de vader en het schuldig verzuim van de moeder? In interviews lees ik dat Manon Uphoff het heeft over een taal uitvinden, die dergelijk verhaal behoeft. Is niet aan mij besteeed.
Ook niet: de te pas en (vooral) onpas aangehaalde citaten, uit de klassieke oudheid, de popsongs, de cultfilms, … “Kijk toch eens hoe ik van de tijd ben”
Mijn excuses, het klinkt wellicht erg hard, maar het deed me allemaal niets. Op een paar passages na, maar dat is te dunnetjes.
BartleestK 