Het is er toch van gekomen. Verleden jaar heb ik het boek nog links laten liggen, wegens te populair en te actueel. Maar veel opportuniteiten om weer aan te pikken bij de Franse literatuur zijn er niet. Dus toch maar. Uiteindelijk.
Gelezen op mijn Kindle. In een paar dagen, en altijd met evenveel interesse en plezier. Vanessa Springora brengt haar verhaal op een eenvoudige en oprechte manier.
Heel interessant ook om te zien hoe snel de zeden veranderen. Hoe oude gevoeligheden wegvallen, nieuwe ontstaan. Tijdens het lezen van Le Consentement heb ik ook het opvallende fragment uit Apostrophes bekeken. Echt uit een andere tijd, en toch nauwelijks 30 jaar geleden. De manier waarop Gabriel Matzneff over zijn veroveringen spreekt. Zichzelf rechtvaardigt. En de bevrijdende reactie van Denise Bombardier.
Wat een jeugd, die van V. Wat zij heeft moeten meemaken. Ze beschrijft alles op een gevoelige manier. Of neen, niet alles. Af en toe had ik de indruk dat het ergste, het lelijkste, het hardste er niet staat. Dat maakt het boek zo leesbaar. Precies het tegenovergestelde van Vallen is als Vliegen van Manon Uphoff. Geef mij dan toch maar Vanessa Springora.
BartleestK 