De laatste roman van Richard Russo is mijn eerste van hem. Maar niet mijn laatste. Zo, ik heb meteen kleur bekend.
Ik zou niet weten wat een ‘groot Amerikaanse schrijver’ is, maar weet wel zeker dat Russo aan die definitie beantwoordt. Ik las een recensie over Chances Are, en downloadde een fragment, dat al snel het hele boek werd. Gelezen op m’n Kindle dus, in het begin wat geholpen door de Nederlandse vertaling.
Jammer dat ik het boek niet gelezen had (kon ook niet, is pas uit) toen ik twee jaar terug zelf op Martha’s Vineyard was. Het was trouwens een kort bezoek, een halve dag en een avond, en het beperkte zich tot Oak Bluffs.
Chances Are gaat over drie vrienden (samen gestudeerd) die elkaar na lange tijd terugzien. En over een gemeenschappelijke vriendin,, op wie ze alle drie verliefd waren. Maar het boek vertellen heeft weinig zin. Er komt zoveel meer bij kijken.
Soms in Russo teveel Amerikaan (zeggen wij dan). Omdat hij het er te dik oplegt. Of een tikkeltje te sentimenteel wordt. Dat gevoel had ik vooral naar het einde. Was niet het beste deel van de roman.
Ik weet nu al dat ik in de komende maanden minstens nog één Russo lees. Mohawk bijvoorbeeld, zijn debuutroman.
BartleestK 