Lichtjaren

Ik had nooit van James Salter gehoord, voor Joost de Vries er in de podcast BoekenFM over sprak. Het ging over boeken die echt waren bijgebleven. Meer had ik niet nodig. En toen ik een paar weken later in de Brugse boekenwinkel De Reyghere een goedkoop exemplaar van Lichtjaren vond (vertaald in het Nederlands), twijfelde ik niet meer.

Aanbevelingen, en hoe je je daardoor kan vergissen. Ik heb het boek plichtbewust uitgelezen, alle 397 (!) bladzijden. Maar het was een corvee. Als ik het digitaal had gekocht, was ik waarschijnlijk vroeger gestopt. Of ik was niet verder gekomen dan het gratis fragment.

Geen idee wat al die mensen beweegt die het boek de hemel in prijzen (er zijn er echt veel, ze zijn wild enthousiast). Heb ik iets gemist? De stijl irriteerde me (al die metaforen waar je pukkels van krijgt) en de inhoud vond ik hoogst oninteressant. Het ging over een huwelijk dat uiteenvalt, maar dat heb ik nog maar zelden op zo’n stompe en saaie manier weten beschrijven. Geen enkel personage komt tot leven. Zonde dus van die enkele uren die ik er aan spendeerde. Ik vond het pretentieus ook.

Lichtjaren was voor mij een afknapper, en de kans is heel klein dat ik mij in de nabije toekomst nog aan iets van James Salter waag.