Ariane

Op een podcast een interview gehoord met Myriam Leroy. Ook over haar boeken. Dat maakte me nieuwsgierig. Hoeveel Waalse schrijvers ken ik? Ik kan er geen drie opnoemen. Hoog tijd om daar iets aan te doen.

Ariane is een roman uit 2018, die ik op m’n Kindle heb gelezen. Zoals altijd, eerst een fragment, om te zien of… Dat was vlug beslist. Myriam Leroy schrijft vlot, heeft een soort humor die ik van een ik-personage wel kan waarderen. Ik was over de eerste bladzijden erg enthousiast. Hoe zou het zijn, dacht ik bij mezelf, om in Nijvel te wonen? Dat is meestal een goed teken.

Het verhaal ging er bij mij niet helemaal in. De geschiedenis van een hevige vriendschap tussen twee schoolmeisjes die heel verschillend zijn. Mooie vriendschap, hechte vriendschap, maar ook destructieve vriendschap. Sterker dan liefde, intenser alleszins.

Bij dit boek had ik echt het gevoelen dat er sterke momenten waren, die mijn aandacht trokken, en dan ook afglijders, momenten waarop het er voor mij helemaal niet meer toe deed. Warm en koud, in één boek, zo intens heb ik dat zelden gehad.

Dat komt o.a. ook omdat Leroy af en toe het perspectief verandert. Dat zorgt voor verrassingen. En zoals het met verrassingen gaat, kunnen die tegenvallen of meevallen. Nu, die veranderingen van perspectief waren ook noodzakelijk, om de roman af en toe nieuw elan te geven. Dat is dan weer geen goed teken.

Ik blijf het boeiend vinden dat ik een Belgische auteur (in het Frans zouden ze auteure zeggen, of autrice) ontdekt heb. Maar dolenthousiast? Neen.