Ik geef het eerlijk toe. Door dit boek heb ik me laten verleiden. Op een herfstdag in Brugge, bij boekenwinkel De Reyghere, in de rekken links. Nooit gehoord van Naomi Rebekka Boekwijt. Maar wat zag dat boek er mooi uit. Met die ringen op de cover. En een jonge vrouw die extreem sport, stond er op de achterflap. Ik naar de kassa.
In een paar dagen uitgelezen. De verwachtingen niet helemaal ingelost, maar misschien waren die te hooggespannen. Ik weet ook niet of ik het echt geloof, die mix van harde crossfit met psychiatrie. Met Kwik (de hond), Emilie (de vriendin) en Jon en Killian (de crossfitters). Aan de overgangen heb ik nooit gewend. Misschien omdat de meeste work-outs me ook weinig zegden. Wat is een burpee? En een pistol? Ik moet dat dringend eens opzoeken. Van crossfit ken ik, behalve de gespierde lijven, verder niets. Zal niet lang meer duren.
Er waren passages in Bloedblaren die ik leuk vond. Maar de stukken dagboek uit de psychiatrische kliniek waren dat niet altijd. Ze zijn het natuurlijk nooit, maar ik bedoel boeiend of interessant. En aan dromen in boeken heb ik al helemaal een hekel. Dat viel dus tegen. Het beste vond ik de klusjes. Liv (hoofdpersonage) verbouwt doorheen het hele boek, en dat heb ik graag gelezen. Dat zag ik wel, en geloofde ik ook. En de gesprekken met Emilie.
Wat een jonge vrouw, die Liv. Ze doet hele dagen niets anders dan klussen en sporten.
BartleestK 