Ergens uit de lijst van de NYT geplukt, de 100 beste boeken van het afgelopen jaar, of het kunnen er ook 50 geweest zijn. Waarom precies Monogamy van Sue Miller? Zou het de titel zijn, of misschien de leuke cover? Geen idee.
Ik dacht, na een paar pagina’s digitaal, ik bestel hem meteen op papier. Zeventien euro is geen geld, voor meer dan 300 bladzijden leesplezier. En dus ben ik er met veel enthousiasme aan begonnen. Aan dit inegale boek. De eerste hoofdstukken waren wat cliché, maar hoofdstuk 4 en 6 vond ik dan weer heel boeiend. In 4 gaat Graham lunchen met een vriend, en vertelt hij hem over zijn minnares. En in 6 gaat hij aan die minnares vertellen dat hij wil stoppen met hun relatie. Dat laatste vond ik heel mooi geschreven, erg gevoelig. Daarna ging het helaas bergaf. Eerst een beetje, maar er was zoveel goodwill gecreëerd dat dit niet erg hoefde te zijn. Maar het kwam niet meer goed. En op den duur gebeurde het ergste wat een roman kan overkomen: de personages interesseerden me niet meer, het deed er niet meer toe.
Ik heb flink verder gelezen, tot aan 3/4 van het boek. Dan heb ik de moed opgegeven. Het was me allemaal te onbeduidend, te gewoontjes en vooral vond ik het niet meer mooi.
Niets aan te doen. Geen boek voor de boekenkast dus. Ach, 17 euro.
BartleestK 