Na Wil (alle boeken van Olyslaegers beginnen met een W) was ik wel in de stemming om meer van hem te lezen. Ik herinner me dat ik naar de boekenvoorstelling van Wil ben geweest in Theoria (nog op de oude locatie denk ik). En dat ik daar enthousiast over was. Over enthousiasme gesproken: de Standaard der Letteren gaf Wildevrouw meteen 5 sterren. Daar kon niet veel tegenop.
Er was iets op de cover dat me tegenstond, maar daar moest ik maar over kijken. En het begin vond ik ook maar niets, een lange ode aan de rivier en aan de stad, daar had ik helemaal geen zin in. En toen het echte verhaal dan eindelijk startte, waande ik me af en toe in een jongensboek. De geschiedenis aanschouwelijk gemaakt: we maken van het hoofdpersonage een herbergier, zodat de hele geschiedenis kan langskomen in zijn herberg.
Van schilders tot cartografen, van politici tot bankiers, schrijvers en dronkenlappen: allemaal komen ze hun verhaal doen in de herberg. Af en toe blijft er een slapen. Het wordt winter, dan lente, na lang wachten weliswaar. En we maken van dichtbij de beeldenstorm mee. Van op de eerste rij.
Er is niets mis met een historische roman (toch niet minder favoriete genre). Behalve als ik het niet boeiend vind. Als het me niets kan schelen hoe of wat en wie. En dat had ik met Wildevrouw zeker. Ik weet niet wat ik nu met het dikke boek moet doen. In de boekenkast? Neen, daarvoor vond ik het lang niet goed genoeg.
Het is blijkbaar geen goede tijd voor mij als lezer. Ik heb nochtans een heel verlanglijstje klaar. Hopelijk zit daar iets beters tussen.
BartleestK 