Ook uit een lijstje van de NYT. De beste boeken uit 2020. En Homeland Elegies van Ayad Akhtar staat er terecht in. Ik kende de schrijver niet, en de inhoud is heel Amerikaans. Maar zijn we in de verkiezingsperiode niet allemaal Amerikanisten geworden? Ik zeker.
Geen simpel boek dit. Een combinatie van een autobio met fictie en met essay. Mooi hoe die drie met elkaar verweven zijn. Ik hou van zo’n boeken. e vragen wat meer inspanning, ik haal er Wikipedia en Google Maps bij, en af en toe een vertaalprogramma. Maar het boek is al die inspanningen waard.
Er zijn blijkbaar veel soorten elegieën, heb ik opgezocht. Ik was met het woord niet vertrouwd. Is dit boek dan een klaagzang? Neen, maar de ik-figuur wordt als moslim (ook al is hij helemaal niet gelovig, zeker niet praktiserend) wel veel aangeklaagd. In de wachtrij om bloed te geven, op café, in de winkel, tijdens een lezing …
De ik-figuur is Akhtar zelf. Moslim. Zoon van Pakistaanse immigranten, geboren in Wisconsin. En over die gevoeligheid gaat het. Zich moslim voelen, in het Amerika na 9/11. En zich immigrant voelen, in tijden van Trump en van het bouwen van muren om migranten buiten te houden.
Er zijn dus afstandelijkere stukken, en ook heel persoonlijke. Ik ben gevallen voor die laatste. Over zijn relatie met zijn moeder, en vooral met zijn vader, een gerespecteerde cardioloog. Het laatste deel, Langford versus Reliant, vond ik veruit het beste. Vond ik heel sterk. Wrijft er nog maar eens de vraag in die me meer en meer bezighoudt: waarom heb ik niet meer met mijn ouders gepraat? Of beter: waarom had ik niet wat meer interesse ? Er viel zoveel te vertellen nochtans. Nu ze er niet meer zijn is het te laat.
BartleestK 