Na een interview met Adeline Dieudonné, op het virtuele Passa Porta festival. Een jonge, aantrekkelijke vrouw uit Brussel. Had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord, maar tijdens het interview werd ik nieuwsgierig en heb ik haar gegoogeld. Bleek dat ze in 2018 een bestseller geschreven heeft, La vraie vie. Waarom niet eens proberen?
Geladen op mijn Kindle, en de eerste bladzijden waren goed genoeg om door te zetten en aan te kopen. Niet dat ik mij nergens aan stoorde. Ik vond het perspectief van het jonge meisje wat goedkoop en te commercieel, en hier en daar was er een laagje cliché: de vreemde vrouw in het bos, het autokerkhof, de oude professor en het hoogbegaafde kind, …..
Maar genoeg dus om verder te lezen. Met meer zin. Want er zijn ook zeer rake passages, zeker wanneer het meisje (blijft naamloos) was ouder wordt, het heft in handen neemt, geld verdient met babysitten, dat ze dan weer besteedt aan extra lessen wiskunde. Nog boeiender wanneer je als lezer beseft dat Adeline Dieudonné de enkele mannen in het boek een extreme rol geeft: de vader is slecht van bij het begin, hij houdt niet van zijn vrouw, slaat haar, terroriseert het gezin en is alleen gelukkig als hij kan jagen op exotische dieren. Gilles, het broertje, is een slachtoffer, en daarom gaat het meisje hard studeren, om later haar broertje te kunnen helpen, te verlossen van de bezoedeling van de vader. En dan de turnleraar, de kampioen, die met alles wegkomt, ook als hij haar wat onhandig ontmaagdt.
En verder moet alles kapot: de auto’s, de dieren, de mensen. Op de wreedste manieren. Drie open schedels, een door een ontplofte slagroomspuit en een door een schot van dichtbij en een door een vuistslag. Blijf daar maar eens onbewogen bij.
Het boek heeft indruk gemaakt. Nog een laatste gedachte voor de moeder. Machteloos.
BartleestK 