Kindertijd

Een paar dagen terug met Tove Ditlevsen begonnen, een Deense schrijfster waar ik nooit had van gehoord, maar die door de mooie uitgaven van Das Mag mijn aandacht trok. Ik gaf het boekje eerst cadeau aan A., maar omdat het na een paar maand rondslingeren ongelezen bleef, en ik op zoek was naar iets ontspannends, …

Het papier, de zachte kleuren, de mooie foto. Appeal in overvloed. En het leest ook heel vlot weg. Misschien waren de eerste bladzijden van Kindertijd wat aanpassen, maar eens ik daar door was, las ik het boekje in een paar uur uit. Weinig weerstand. Misschien iets te weinig.

Wat ik wel goed vond: hoe ze haar kindertijd beschrijft als een gevangenis. Daar zijn de meeste kinderen zich gelukkig niet van bewust, maar Tove Ditlevsen wel. Een volwassene in een kinderlijf. Al komt ze later op haar mening terug, en heeft ze heimwee naar die kinderjaren.

Ik hou wel van autobiografie. Er is niets mis met het genre. Een auteur hoeft niet per se een fictieve wereld te bedenken, als hij (zij) boeiend kan schrijven over wat hem of haar overkomen is, of had kunnen overkomen.

Deel 2 over haar jeugd ligt nu al klaar. En ik heb het gevoel dat het alleen maar beter wordt.