Misschien was het niet zo’n goed idee, om meteen na de Kopenhagen-trilogie nog meer van Tove Ditlevsen te willen lezen. Te veel nog in de ban. Er valt trouwens niet veel te lezen van Ditlevsen, in vertaalde versie bedoel ik. Dus koos ik voor The Faces (Ansigterne), een vertaling naar het Engels van een roman uit 1968.
Inhoudelijk lijkt het op het derde deel van de trilogie, waarin alles begint uiteen te vallen. Ook hier gaat het goed fout: De hoofdfiguur (Lise) voelt zich onbemind, en is het schrijven verleerd. Ze neemt een voorbeeld aan een maîtresse van haar man, en neemt een overdosis slaappillen. En ze belt meteen haar dokter, om het te laten weten, zodat er al snel een ziekenwagen voor de deur staat.
De rest van de roman speelt zich af in het ziekenhuis. Lise hoort stemmen (van haar huishoudster en haar man vooral) en die bevestigen haar slechtste vermoedens. Ze beeldt zich allerlei in, hoe Gitte (de huishoudster) haar kinderen mishandelt, en Lise zelf wil vermoorden, of tenminste voor eeuwig in het ziekenhuis houden. Ook haar man (Gert) zit in het complot, en op den duur vertrouwt ze niemand meer. Het verplegend personeel spreekt met de stemmen van Gitte en Gert, of ze hoort ook stemmen in de leidingen (in het ziekenhuis blijkt ze de hele tijd in de badkamer te liggen) en via een microfoon die in haar hoofdkussen is genaaid.
Alle wantrouwen tegenover de anderen drukt ze uit door hun gezichten te beschrijven. Wisselende of dubbele gezichten. Dat doet ze zo consequent dat het mij te kunstmatig werd, en zo kan het dat een korte roman (in mijn editie hooguit 130 bladzijden) toch lang kan zijn. En dat viel me dus tegen: het grote verschil met de eenvoud van haar autobio.
Niet dat ze niet kan schrijven. Er staan ook heel mooie passages in. Over het belang van de kindertijd: “She let go of it and looked at her mother from the depths of her childhood, which suddenly rose up out of her memory through thousands of irrelevant adult days”.
Zijn onze dagen als volwassene irrelevant? Doen ze er niet toe?
BartleestK 