Was aangekondigd in Frankrijk als de literaire sensatie van 2020: niet eerder gepubliceerd werk van Simone de Beauvoir. Heb ik ooit iets van haar gelezen? Ken ik van Le Deuxième Sexe meer dan de titel? Ik vrees van niet.
Dan leek Les inséparables toegankelijker lectuur. Een mooi uitgegeven korte roman over een hartvriendschap tussen twee kinderen eerst, twee jonge vrouwen later. Met op de omslag een mooie zwart-witfoto, en wat verder een fotokatern (documents iconographiques). En een inleiding door de geadopteerde dochter van Simone de Beauvoir, Sylvie Le Bon. Blijkbaar is de roman heel autobiografisch. Alles dus om in mijn gading te vallen.
Ik las ook een hoop recensies op Goodreads, en die waren bijna allemaal heel enthousiast. Waarom vond ik het dan niet goed?
Er is eerst de inhoud. Er gebeurt niet zoveel, of beter: wat er gebeurt boeit me niet. Ik heb niets met de katholieke opvoeding van de twee meisjes, met alle verboden en gevoeligheden. Nauwelijks te geloven dat honderd jaar geleden rijke mensen; die zich alles konden veroorloven, zich zo lieten beperken door allerlei reserves. En op zich is dat misschien boeiend, maar bij mij werkte het niet. Ook het dramatische einde niet.
En verder heb ik de indruk dat Simone de Beauvoir toch meer een filosofe is dan een schrijfster (dat zeg ik zo maar, mij alleen baserend op dit romannetje, en dat is dus aanmatigend van mij). Dat is trouwens het voordeel van ‘bingelezen’: je maakt automatisch vergelijkingen. Onmiddellijk na Les inséparables ben ik begonnen met de nieuwe roman van Willy Vlautin. Wat een contrast. Na één bladzijde weet je weer helemaal hoe het wél moet.
BartleestK 