Mijn tweede Vlautin. Omdat de eerste zo meegevallen was. Omdat ik blijkbaar graag Amerikaanse boeken lees. Vlautin als beschrijver van de marge, van wie het moeilijk heeft, of niet aangepast is. Vlautin als Kenneth Loach, of de gebroeders Dardenne. Maar dan zonder de cinema.
Zonder pretentie ook. Misschien is dat wat ik zo in Vlautin waardeer. Goed schrijven zonder te hard zijn best te doen. Al zag ik er meteen bij dat The night always comes zeker niet zijn beste boek is. Mijn initiële enthousiasme is niet de hele roman blijven hangen. Er kwam ook wat desinteresse. Dat is geen goed teken.
Misschien omdat het allemaal wat overdreven was. De manier waarop het hele leven van Lynette in één dag verandert, of beter: waarop Lynette haar hele leven in één dag omgooit, met binnenin nog enkele onverwachte wendingen, maakt het allemaal wat té. Te commercieel ook, want de manier waarop ze geld aftroggelt van ex-minnaars, ex-werkgevers en ex-collega’s doet me te veel denken aan een goedkope Netflixserie. Of is het ook té Amerikaans? Dat is jammer, want er zitten echt wel goede stukken is, en Vlautin kan wel schrijven.
Ik hield van Lynette, van haar broer Kenny en ook van haar moeder. Die nochtans de hele roman door in de zetel ligt, teevee te kijken, te roken en chocomelk te drinken. Wat een contrast met Lynette, die nooit stilzit, twee jobs draait en ook nog eens instaat voor haar broer Kenny, die de mentale leeftijd heeft van een kind van drie.
Om dat alles in één dag te laten gebeuren, staat Lynette (zoals elke dag ) tegen drieën op, want haar eerste job is in een bakkerij. Ze heeft maar één droom: het huis waarin ze met z’n drieën wonen en dat ze huren kopen. Daarvoor heeft ze jaren hard gewerkt en gespaard, en daarbovenop moet ze ook een grote lening aangaan. Die droom zal ze niet kunnen realiseren, ondanks die jaren inspanning en die dolgekke dag.
Dat is het: het was te dolgek voor mij.
BartleestK 