Ik vermoed dat ik ooit Werk heb gelezen, van Josse De Pauw, maar dat is zolang geleden dat ik het vergeten ben. Ik zag de auteur recent in een televisieprogramma, hij sprak boeiend en zijn boek In Open Veld is heel mooi uitgegeven, in hardcover met een tekening van Gerda Dendooven. Argumenten genoeg om te kopen. Al moet ik toegeven dat het boek wel een maand of twee op de kast is blijven liggen, en ik dus blijkbaar andere prioriteiten had (op mijn verjaardag krijg ik hopen boeken(bons), ook van mezelf).
Wat te denken van dit boek? Het is een historisch overzicht van alle producties waar Josse De Pauw aan meegewerkt heeft, maar dan wel een erg persoonlijke kijk. Is soms erg interessant, en soms had ik het gevoel aanwezig te zijn bij een reünie, een beetje per ongeluk en zonder bij de groep te horen. Die indruk werd versterkt door de bijnamen van de personages, een truc om ze niet bij hun echte naam te noemen (Engel, Peper, Kraai, Kleine, …). Daar had ik het moeilijk mee, en het werkte bij mij contraproductief. Een paar keer ben ik op Wikipedia gaan zoeken over wie het ging, vertrekkend vanuit de naam van de productie. Soms werd het voor mij ook iets te anekdotisch: weet je nog, toen we daar het café op stelten hebben gezet? Hebben we toen gelachen, zeg. Heel vervelend voor wie er niet bij was.
Wat er bij mij wel binnenkwam: hoe weinig ben ik naar theater geweest in al die jaren. De meeste van die producties ken ik bij naam, ik had erover gelezen, maar wat hield me tegen om ook te gaan kijken? Vind ik achteraf een groot gemis. De cultuurbarbaar in mij.
Laat ik niet te negatief zijn. Soms werkte het wel. Het enthousiasme, de gekke ontstaansgeschiedenis, de medeplichtigheid, verrassende ontmoetingen. Hoe verder in het boek, des te meer was ik toch mee. En dat is straf, als je In Open Veld ziet als een hoop reflecties over toneelstukken van jaren geleden. Dat ligt o.a. aan het grote relativeringsvermogen van Josse De Pauw. Hij blijft de eenvoud zelf, en daar hou ik van.
BartleestK 