Raam, sleutel

Mijn tweede boek van Robbert Welagen. Omdat zijn recentste niet in de winkel was, heb ik eerst In goede handen gelezen. Ik vond het veelbelovend, maar toch niet meer dan dat. Dus was ik blij toen ik van mijn boekhandelaar een berichtje kreeg dat Raam, Sleutel binnen was.

Ook dit is weer een mooie uitgave: verzorgde hardcover, een omslagillustratie van Edward Hopper. En ook nu weer een begin dat me meteen raakte. Na het lezen van het eerste hoofdstuk had ik het gevoelen dat Welagen echt een auteur naar mijn hart was.

Maar net als bij In goede handen ging dat gevoelen weer verloren. Ik heb het boek graag gelezen, het heeft me nooit verveeld, maar ik raakte de passie toch wel kwijt. Of ik vond het verhaal wat dunnetjes om een hele roman op te bouwen. Geen idee waar het aan ligt, maar ik herken het van de vorige roman. In het begin denk je dat je helemaal weg zult zijn van dit boek, je zoekt al een plek om het te koesteren, maar na een tijdje blijft daar weinig van over.

Er zijn veel dingen waarvan ik denk dat ze een dubbele bodem hebben, dat ze meer betekenen dan wat er staat, maar dat blijkt dan niet zo te zijn. Of niet geloofwaardig. Misschien ligt het aan mij, merk ik een aantal hints niet op, interpreteer ik ze verkeerd, zoals in een escape room, en uiteindelijk blijf ik opgesloten tot ze mij komen bevrijden. Tot het boek uit is. Dat was bij mij zo met het gommen, en ook met de behoefte van Karlijn om in het lege appartement van Hanna te gaan snuisteren. Of het genot om een uur in een auto te zitten op de parking van een supermarkt. Allemaal interessante ideeën, maar ik zie er geen klaar in, word er niet wijzer van.

Ook de figuur van Arne, die al vroeg uit de roman verdwijnt (maar de herinnering aan hem blijft) kwam voor mij nooit echt uit de verf. Hij was een soort ideale man, goed in alles, maar als figuur niet sterk genoeg om een geloofwaardig tegengewicht te zijn voor Hanna. Niet dat Hanna zo goed naar voren komt.

Iets dat veel belooft maar uiteindelijk ontgoochelt, dat is triest. Daarom is de teneur van deze commentaar grijs. En dring ik even niet langer aan om het oeuvre van Robbert Welagen helemaal te leren kennen.