Uit een of andere bestseller-lijst (les meilleurs romans de 2021). Nooit gehoord van Pierric Bailly, maar na de slechte ervaring met Philippe Besson wou ik meteen iets anders lezen in het Frans, ter compensatie. Gelezen op m’n Kindle. En ik heb het me niet beklaagd.
Le roman de Jim is een écht verhaal, van begin tot einde, gezien vanuit de ogen van Aymeric, een jongeman die een jaar in de gevangenis doorbracht, en daarna zijn leven herbegint, met de beste bedoelingen. Hij ontmoet een vrouw die 15 jaar ouder is, en ook nog eens hoogzwanger. Niet van hem.
Toch neemt Aymeric de taak van de vader (die zich eerst niet laat zien, want hij heeft zelf vrouw en kinderen) op zich. Eerst ongemakkelijk, wegkijkend, en maar met de tijd nadrukkelijker, en liefdevoller. Aymeric is een vader zoals je er zelf een zou willen.
Ik vertel niet alles, want dat zou me te ver leiden, maar op een paar vreemde bochten na is dit een geloofwaardig boek en aangenaam om te lezen. Geen evident thema, maar dat vond ik net fris. En hier en daar is Pierric Bailly echt goed op dreef, zoals in de passages waar binnen één zin of een alinea het perspectief verandert, iemand anders aan het woord blijkt te zijn. Ik ben gevoelig voor zo’n kunstjes.
Bailly schrijft dus goed, en het was erg leuk om hem te leren kennen. Leve de Franse literatuur …
BartleestK 