Dat is lang geleden: lezen in het Spaans. En het was zalig om te ontdekken dat dit nog lukte, dat ik niet na een paar zinnen het boek moest dichtslaan, gefrustreerd door mijn eigen onkunde. Daar lag voor mij ook het plezier. Een soort gelukkig weerzien.
Niet alleen daar natuurlijk. Llévame a casa is het eerste boek dat ik lees van Jesús Carrasco. En zeker niet het laatste. Carrasco schrijft vlot, en al van bij het begin ging het verhaal ook over mij. Ook een goed teken: dat ik de plaatsen zoek op de kaart, mij de weg probeer voor te stellen, hier vooral van Toledo naar Torrijos en Cruces.
Er waren passages waar ik even het gevoel had dat ze er niet toe deden, en er waren veel meer, en sterkere voorbeelden te geven van de dementie van de moeder, of van de financiële implicaties (had Juan nog een inkomen?), maar het is misschien ook een sterk punt van de roman dat alles heel ingehouden blijft, dat Carrasco nergens te sentimenteel wordt, of het boek niet laat verworden tot een pamflet.
Helemaal levensecht is Juan voor mij niet geworden. Maar dat heeft me niet te veel gestoord. Ik heb dit boek in een paar dagen uitgelezen.
BartleestK 