Ik ben een fan van Elizabeth Strout. Van haar eenvoud. Wat vormt zij een goed tegengewicht voor alle drukdoenerij. Voor moeilijk doen om moeilijk te doen. Voor ‘kijk eens hoe mooi ik kan schrijven!’. Elizabeth Strout is zoveel beter.
En dat realiseerde ik me vanaf de eerste woorden van Oh William. De rustige manier waarop ze de lezer aanspreekt. “I would like to say a few things about my first husband, William“. Ik was meteen helemaal mee. Even later schrijft ze: “Two things happened to William after we met at the diner, and I will get to those soon”. Kan het nog eenvoudiger? Van dit soort eenvoud ben ik helemaal weg. En ik herinner me dat ik precies dezelfde indruk had bij de vorige boeken die ik van haar las.
Eerlijk gezegd hou ik zo van haar stijl dat het bijna een nadeel wordt. Dat ik maar weinig interesse meer heb voor het verhaal zelf. En dat is vervelend natuurlijk, in een roman die meer dan 230 bladzijden telt. Ik blijf geamuseerd lezen, blijf me verwonderen over hoe ze de lezer aanspreekt, hoe ze soms de dingen relativeert, of opentrekt. Maar echt geboeid ben ik dan niet meer.
Elk voordeel heb z’n nadeel. Toch een kleinood, dit boekje. Kijk, nu gebruik ik zelf een verkleinwoord.
BartleestK 