Het is een schitterend idee: een hoogleraar gaat met pensioen (met emeritaat) en in plaats van een selecte bijeenkomst te organiseren van intimi, of een bundeling van wetenschappelijke artikels uit te brengen, laat hij zich interviewen. Niet voor de krant, in een uurtje, maar om er een heus boek van te maken. Wat brengt u hier is een interview van meer dan 250 bladzijden. Dan kan je al eens in detail gaan, of interessant uitweiden.
Het vraaggesprek met Sarah Vankersschaever gaat vooral over psychanalyse. Laat dat nu net een onderwerp zijn dat mij interesseert. Niet makkelijk, maar hier goed uitgelegd. Voor de leek. En verder wordt er naar hartenlust uitgeweid over politiek, economie, ecologie, enz. Want, en dat vind ik veruit het interessantste van dit boek, in de visie van Paul Verhaeghe hangt alles aaneen. En al komen zijn ideeën over politiek bijvoorbeeld dan soms wat naïef over, hij komt er mee weg door die samenhang.
OK, niet alles was aan mij besteed. De keren dat Freud werd aangehaald heb ik weggekeken. Niet omdat ik geen hoge dunk heb van de Weense zenuwarts maar wel omdat het mij dan iets te technisch werd. En dat is het leuke van zo’n boek. Je weet precies waar je weer kan instappen: bij de volgende vraag.
Wat mij meest geboeid heft, zijn de passages waar hij over zijn eigen leven vertelt. Over de keuzes die hij (niet) gemaakt heeft. Levenswijsheid. Dat ik daarnaar op mijn leeftijd nog op zoek ben.
Ik moet ooit meer lezen van Paul Verhaeghe.
BartleestK 