Free

Free van Lea Ypi (oktober 2021) werd door de New York Times besproken, en mijn oog was gevallen op de positieve recensie en de foto erbij. Albanië: daar weet ik niets van. En blijkbaar was het boek naast interessant ook goed geschreven.

Voor mij ook de verzoening met m’n Kindle. Na de boeken die ik op papier las en die me toch niet helemaal hadden overtuigd. Zonde van het geld, en ook stom dat er boeken in huis komen waarvoor na het lezen geen plaats is in de boekenkast. Gelukkig is er de Oxfam-boekenwinkel. Ik krijg er niets voor m’n boeken, maar ik heb toch het gevoel dat ze een twee leven tegemoet gaan.

Free van Lypi dus. Een verhaal verteld met de woorden van een kind. Niet moeilijk om lezen dus, en inderdaad een goeie manier om kennis te maken met een land en een politiek systeem. Weer een gat in mijn cultuur gedicht.

Was het lezen ook een plezier? Niet altijd. Soms te veel van hetzelfde, en naar het einde te belerend. Ik vond het jammer dat de tijd (in het verhaal) zo traag vorderde. Ik had Lea liever sneller groot zien worden, en ook had ik graag een deel van haar zelfstandige leven meegemaakt. Nu bleef ze het hele boek (behalve helemaal op het einde) een kind. De interactie met vader en moeder is wel interessant, maar begon mij wat te vervelen. Misschien hadden er honderd bladzijen uit gekund. Maar die kritiek heb ik wel vaker. Ik ben geen veellezer die van dikke boeken houd. Een verhaal heeft een boog, en die mag je niet overrekken.

Mijn bescheiden mening.