Mijn eerste titel (zeker niet de laatste) uit de fantastische podcast van Wim Oosterlinck. Die heb ik nog maar een paar weken terug ontdekt. Straf wat hij doet met een idee dat nochtans niet deugt (drie boeken die iedereen …). Bij elke aflevering (elke dinsdag) moet ik mij gewonnen geven, en noteer ik enkele leestips. Zoals Le pain nu van Mohamed Choukri (1973). Uit de Drie boeken van Chokri Ben Chikha.
Een echte autobio. Over sommige levens valt nu eenmaal meer te vertellen dan over andere. Mohamed Choukri vertelt over zijn jeugdjaren in Tanger, Oran en Tetouan. Tussen een wellustige en onmogelijke vader (die in he begin van het boek de zwakke broer van Mohamed doodt), een moeder die vooral moet werken, en verder veel slechte en weinig goede vrienden, en een paar mooie jonge vrouwen.
Die laatste vormen een uitzondering, en aanleiding voor de mooiste passages uit het boek. Mohamed, die alleen maar voorbeelden ziet van mannen die hun vrouw slaan, laat zich door enkele vrouwen helemaal innemen. Ook door de hoeren die hij regelmatig bezoekt.
Voor de rest in het doffe ellende. Hard werken, dagen in de gevangenis, lopen voor de politie, slapen op straat, drinken, kif roken, … Misschien allemaal iets te ruig voor mij. Maar wel 160 zeer intense bladzijden.
BartleestK 