Ik heb geen ervaring met luisterboeken. Maar toen ik zocht naar verschillende uitgaven van In Love van Amy Bloom botste ik op een audiobook. Misschien moest ik dat eens proberen. Het hoeven niet altijd podcasts te zijn die ik beluister op m’n lange solitaire wandelingen.
Amy Bloom heb ik leren kennen via de New York Times, waarvan ik digitale abonnee ben. Het boek over de beginnende dementie van haar man, en hoe ze samen alle hindernissen overwonnen om uiteindelijk gebruik te maken van de diensten van Dignitas in Zurich trok mijn aandacht. Ook ik heb geen zin om af te takelen, en als een hulpeloos en half bewust wezen afscheid te nemen.
Amy Bloom leest zelf haar eigen boek voor. Dat is bijzonder. Zeker als het om zo’n persoonlijk onderwerp gaat. Ik vreesde ervoor dat ik niet alles zou begrijpen, maar uiteindelijk viel dat goed mee. Alleen als bij het wandelen mijn aandacht werd afgeleid door iets op straat of een voorbijganger, is het vervelend. Zomaar terugbladeren gaat moeilijk. Ik kocht het boek in Nederlandse vertaling als leesgeschenk voor A., dus kon ik altijd een stukje herlezen als ik een detail had gemist.
Het is natuurlijk niet meer lezen. En lezen gaat me uiteindelijk veel beter af dan luisteren. Voor een boek, bedoel ik. Het gaat wel een stuk sneller: niet te geloven in hoe weinig tijd ik door het boek was. Niet alles vond ik even boeiend. Sommige bladzijden zijn een neutraal verslag, en hebben niets literairs. Andere dan weer wel. Dat is een bevreemdende mix.
BartleestK 