Over dit boek van Carson Mc Cullers had ik al zoveel gehoord dat het bovenaan de leeslijst kwam te staan. Een boek uit 1940. Dat is voor mij zeer ongewoon. Ik lees alsof er geen boeken werden geschreven langer dan vijf jaar terug. Hoog tijd voor een correctie.
Ik heb het trouwens grondig aangepakt. Eerst een fragment op m’n Kindle. Dan het hele boek. Maar omdat ik het boeiend vond, en het veel tijd zou nemen, heb ik The Heart is a Lonely Hunter ook op papier gekocht (pocketuitgave via Bol.com), en ten slotte in de bibliotheek van Kortrijk een vertaling uitgeleend, als ondersteuning. Moet ik vaker doen. Het Engels van Carson Mc Cullers is niet zeer moeilijk, maar soms helpt het om een stuk in mijn moedertaal te (her)lezen.
Nu heb ik het uit. Ben ik even enthousiast dan verwacht? Misschien niet. Ik heb me af en toe wat moeten dwingen. Een boek uit een andere periode, waarin mensen zoveel meer geduld hadden, en tijd ook. Zo voelt het soms aan. Maar wel beklijvend. Meest sympathie had ik voor de jongensachtige Mick, en de cafébaas Biff. Voor de doofstomme Singer (nochtans de centrale figuur), de zwarte dokter Copeland en de opruiende Jake veel minder. Vind het wel sterk hoe Mc Cullers (ze was 23 toen ze het boek schreef) de personages met elkaar in contact brengt, hoe ze elkaar haten, of fascineren, enz. En ook hoe ze de armoede laat voelen, en de bijna onmogelijkheid om eraan te ontsnappen.
BartleestK 