Ik heb de indruk dat Edouard Louis (Eddy Bellegueule) zich voortdurend herhaalt. Of tenminste dat hij telkens weer vanuit zijn eigen jeugd vertrekt, dubbele paria (in armoede & in isolement). Over hoe moeilijk het wel is om als homo in een anti-intellectueel en vooral achtergesteld Noord-Frankrijk op te groeien. Dat zal wel wat overdreven zijn, maar dat hij er iedere keer mee wegkomt is op zich een tour de force.
En ook nu weer was ik geboeid door het vervolg van het verhaal: hoe hij in Changer:méthode uit het dorp van zijn kindertijd welvlucht, schaamteloos alle geboden hulp aanvaardt, niet terugschrikt om in ruil daarvoor te liegen, of seksuele diensten aan te bieden. Ook dit keer veel herhaald, want deze roman is niet anders dan een truuk die misschien wel twintig keer wordt overgedaan, tot hij uiteindelijk niet meer werkt of geen voldoening meer schenkt.
Dat is zo voor de schrijver (tenminste als we aannemen dat dit boek echt autobiografisch is), maar ook voor de lezer. Wat mij het meeste opviel is niet dat het na 300 pagina’s verveelt, maar wel dat het zo lang boeit.
Dat is de verdienste van Edouard Louis. Ik hou van zijn taal, en ook van zijn manier van vertellen. Van zijn afwisselende gezichtspunten (soms interviewt hij zichzelf om een paar prangende vragen te stellen).
Uiteindelijk maakt hij het helemaal, zowel financieel als intellectueel. From zero to hero, of zoiets. Al geven de eerste bladzijden van de roman de indruk dat er ook een weg terug is, wanneer hij in de prostitutie belandt en zich hard moet concentreren om niet te walgen van de lijven die hij bedient…
Ik weet dat er, zoals bij de meeste boeken, voor en tegen is. Goodreads laat uitschijnen dat er vooral voor is. En ook ik sta in dat kamp. Alleen mis ik bij al dat autobiografische geweld een gezonde portie fantasie.
(Uitgeleend uit de stadsbibliotheek)
BartleestK 