Wat een vreemd boek heb ik gelezen. Julian Barnes komt overal mee weg. Want Elizabeth Finch is allesbehalve een samenhangend verhaal. Het is een wat kunstmatige samenzetting van drie aparte stukken. In een mooie uitgave, dat wel.
Eerst is er de onderwijsmethode van de professor (voor volwassenen) Elizabeth. Op z’n minst eigengereid. Les over van alles, vertrekkend vanuit enkele citaten. Maar op de ik-figuur maakt haar lesstijl een diepe indruk. Hij kan haar niet vergeten. Hij houdt contact met haar.
Dan is er de figuur van Julianus de Afvallige, een laat Romeinse keizer die de opkomst van het christendom probeerde terug te draaien. En die de sympathie had van Elizabeth Finch. En de leerling (Julian), die ooit een opdracht had gemist, wil zich herpakken door na de dood van zijn docente een verhandeling te schrijven over Julianus.
En ook een soort biografie van Elizabeth zelf wil hij schrijven. Ook al beschikt hij maar over weinig materiaal, en worden het dus eerder enkele indrukken, gebaseerd op de nagelaten schriften van Elizabeth.
Je moet echt wel veel vertrouwen hebben in de lezer om ervan uit te gaan dat hij dat allemaal pikt. Ik zag bij Goodreads dat zeker niet alle lezers gewonnen zijn. Ik was het gedeeltelijk.
Dit is zeker niet het sterkste boek van Julian Barnes.
BartleestK 