Soms moet het wel. Om professionele redenen. Of is het een schuldgevoel? Ik vind dat ik af en toe Spaans en Frans moet lezen. Al ben ik de voeling met Franse (zeker) en Spaanse literatuur (eigenlijk ook) kwijt. Bewijs: ik moet op internet op zoek naar lijstjes van de best verkochte. Dat is geen goed teken. En zeggen dat ik vroeger speciaal naar Brussel trok, om in Punto y coma, in de Stevinstraat Spaanse boeken te kopen. Nu is het enkel nog op m’n Kindle.
Gelukkig viel het weerzien mee. Ik koos voor een dunne roman van Rafael Chirbes. Paris-Austerlitz verscheen postuum, enkele maanden na het overlijden van de schrijver. Het zou autobiografisch zijn. Het vertelt het liefdesleven van twee homomannen in Parijs: een Spaanse kunstenaar die weggelopen is van huis (= de verteller), en een Franse arbeider, die dan ook nog eens veel jaren ouder is (Michel).
Wat mij in de roman raakte was het constante schuldgevoelen. De oudere vriend (Michel) sterft aan aids, na een vreselijke aftakeling, op een moment dat de relatie al op de klippen gelopen is. Schuldgevoelen om het verbreken van de relatie valt samen met hetzelfde gevoelen om de onmacht om de zieke Michel echt te kunnen bijstaan. Niets wordt gerechtvaardigd, en zeker niet verbloemd.
“Je hebt nooit van hem gehouden”, verwijt een vriendin de verteller. Een antwoord moet hij schuldig blijven.
Ik denk dat ik nog meer zal lezen van Chirbes. Ik kocht op m’n Kindle zowel de Spaanse uitgave als de Nederlandse vertaling. Maar uiteindelijk vooral in het Spaans gelezen.
BartleestK 