Er zijn meerdere redenen waarom ik dit boek gekozen heb, uit een paar planken Franse literatuur in de Standaard Boekhandel. Het was de dag voor we op reis vertrokken, en ik nam een boek of tien ter hand. Niet dat ik lectuur nodig had: er was nog voorraad thuis. Waarom dit? Omdat het er zo mooi uitzag (de voor- en achtercover bedoel ik), omdat ik wel iets heb met minder bekende staten als Wisconsin, en natuurlijk ook omdat ik mij verplicht voelde om wat Frans te lezen, met de academiejaar dat eraan komt.
Een vreemd boek is Milwaukee Blues, in zowel positieve als negatieve zin. Met journalistieke aandacht voor een fictieve misdaad (maar die wel erg lijkt op een waargebeurde). Daar had ik het in het begin wat moeilijk mee. Zo van, hoeveel is nu fictie.
Ik vond het wel hard lezen in het begin. Geen idee waarom, want de taal is te doen (soms ook spreektaal) en Louis-Philippe Dalembert (wat een naam, zou dat een pseudoniem zijn?) heeft alles mooi in leesbare stukjes verdeeld, van telkens zo’n vijftien bladzijden. Nadien ging het vlotter.
Elk stukje geeft een ander gezichtspunt weer. Iedere keer verplaatsen we ons in het hoofd van iemand anders, die dezelfde gebeurtenis beleefd heeft (ik verklap het maar: het gaat om George Floyd of een eerdere gelijkaardige verkeerd gelopen arrestatie). In totaal zijn er vijftien standpunten, en dat is meteen ook de zwakte van de roman. Sommige zijn er (voor mij) te veel aan. En ze kunnen natuurlijk nooit allemaal even relevant of treffend zijn. Zelf viel ik voor het originele begin (nine-one-one) en voor de vriendinnen van Emmett (= de zwarte man om wie het allemaal draait).
Wel een geslaagde retour à la littérature en français. C’est déjà pas mal.
BartleestK 