Bij het beluisteren van een podcast raakte ik nieuwsgierig naar Virginie Loveling, een Vlaamse schrijfster uit de vorige eeuw (vorige vorige, bedoel ik, de 19de). Haar Oorlogsdagboeken werden geprezen, en ook de roman Een revolverschot. En ik zag een leuke uitgave van de roman in het Paard van Troje, voor geen geld. Het proberen waard.
Er is ook een nawoord van Annelies Verbeke, die de ouwerwetse taal van de roman lichtelijk aangepast heeft. Dat was ook nodig, en zelfs na de aanpassingen bleef de taal me storen, vond ik het een zwakte.
Het verhaal heeft me ook niet geboeid. Ik vond het heel dunnetjes, met hier en daar wel een goed geschreven scène, maar evenveel overbodige hoofdstukken. Waarom ook Georgine moest sterven is mij een raadsel gebleven. Zal een gevoeligheid zijn uit die tijd, die ik niet deel.
Snel uit, en dat was maar goed. Anders had ik het misschien opgegeven. Het nawoord van Annelies Verbeke kon voor mij de roman niet meer redden. In mijn ogen is dit helaas een verouderd boek, dat nog maar weinig te vertellen heeft aan de lezer van nu.
Wel een heerlijke scène: de weging tijdens de wandeling. Hoe verschillend van de zeden van nu. Iedereen wil de zwaarste zijn, en de slankste vrouw schaamt zich om haar gewicht. Dat is het leuke aan verouderde boeken.
BartleestK 