Inhaallezen. Van Graham Greene heb ik nooit iets gelezen. Een van de vele gaten in mijn leescultuur. Hoog tijd om die bres te dichten. Eerst met The End of the Affair, uit 1951. Had ik al regelmatig over gelezen of gehoord. Dus met hoge verwachtingen begonnen.
Ik vind het moeilijk om over dit boek te schrijven. Mijn indrukken waren heel dubbel. Het basisverhaal is heel mooi, en ook de stijl van Greene kan ik smaken. De figuur van Sarah, de minnares van de hoofdfiguur (en van Greene als dit boek autobio is) is heel aantrekkelijk. En wat een love story. Ik vond het begin wat lastig, maar daarna was ik helemaal in het verhaal.
Helaas speelt ook de religie een grote rol (is Sarah nu katholiek of niet), en dat deel ging helemaal aan mij voorbij. Boeide me totaal niet. Maar wordt naar het einde van de roman wel dominant
De laatste bladzijden heb ik dus plichtsbewust gelezen, met weinig interesse. Dat is zonde voor zo’n mooi boek. Misschien is het verouderd, of misschien ligt het aan mij. Greene krijgt al snel een tweede kans.
BartleestK 