Gekocht in het Nederlands, bij het Paard van Troje, omdat ik al zoveel goeds had horen vertellen over de film en het boek. Een must dus, en nu ik toch bezig was met het ontdekken van Graham Greene…
Bij het begin vroeg ik me af wat het verschil maakt tussen een literaire roman, met pretentie, en een goedkoop verhaal, zonder pretentie. Ik dacht onder andere aan Simenon, die ik graag gelezen heb. Maar vraag me niet om het verschil hard te maken. Dat was een beetje het gevoel bij de eerste bladzijden van De derde man. Interessant.
Maar mijn zoektocht heeft niet lang geduurd. Want ook zonder pretentie is dit een manke en slecht vertelde geschiedenis. Misschien, als iemand het op een spannende manier zou voorlezen. Of als er filmmuziek op de achtergrond zou klinken.
I
n elk geval, rauw smaak ik het niet. In de inleiding staat er wel dat dit eerder een filmscenario is, en niet bedoeld als roman. Misschien is het dat. Ik vond het zelfs lastig om die 185 vederlichte bladzijden te verteren. En het ergste wat er kan gebeuren bij suspenseliteratuur: het maakte mij op het einde geen reet meer uit wie wat waarom enz.
Wat een ontgoocheling. Daar gaat mijn enthousiasme voor Graham Greene.
BartleestK 