Hildeke

Een paar boeken ben ik Lieve Joris ontrouw geweest. Sinds Terug naar Neerpelt ben ik er weer bij. En dus heb ik ook Hildeke gekocht, in de mooie gedrukte editie van Atlas Contact, met tekeningen en foto. Hildeke gaat eigenlijk maar half over Hildeke. In deel 1 vertelt Lieve Joris over de laatste maanden van het leven van haar vader. Datzelfde perspectief (achteruitgang en dood) is ook de basis van deel 2. Van zowel Hildeke als van de Schepper (haar vader) maken we de minst leuke weken mee. En al schrijft Lieve Joris met humor, vrolijk word je er niet van.

Zelden een boek gelezen dat een dubbele aftakeling beschrijft. En Lieve Joris doet dat zonder verbloeming. Wat lelijk is mag lelijk zijn. Angst en frustratie op bijna elke bladzijde. Het boek speelt zich af op de volgende plekken: een (bijna) leeg huis, een rusthuis, een ziekenhuis, een instelling, nog een ziekenhuis.

Ik wou deze alinea beginnen met :’Toch …’, maar is er niets positiefs. Hooguit een glimlach om oude herinneringen, of om onbegrepen gewoontes. En met een grote familie zijn er dan nog misverstanden, wie moet wat doen, hoe kunnen we vader of Hildeke best helpen, wat moet hen bespaard blijven, …

Twee harde en mooie vertellingen. Het einde van een leven is bijna nooit OK.