Heb ik veel gelezen van Maurice Gilliams? Misschien niets meer dan wat moest voor school. Lang geleden. En de fragmenten uit zijn werk (vooral gedichten) die Annette Portegies in deze biografie opgenomen heeft zijn geen spek naar mijn bek. Te etherisch? Of misschien gewoon verouderd. Ik heb zelden geduld voor poëzie. Te gehaast.
Toch heb ik genoten van deze mooi uitgegeven biografie. Gek dat ik het levensverhaal wou lezen van een schrijver die ik niet goed ken. Weerspiegeld in een waterglas bevat erg veel foto’s en is heel goed gedocumenteerd. En ook al is elke biografie waarschijnlijk een verzinsel (hoeveel aantekeningen zou Gilliams gemaakt hebben, hoeveel zou hij hebben geschrapt?), het verhaal van het leven Maurice Gilliams dat Portegies heeft geschreven is geloofwaardig en boeiend. Moet een immens werk zijn geweest. Zo schrijf je geen vijf biografieën.
Zeker geen vedettencultus hier. Gilliams is verwaand, verwend, pretentieus, egoïstisch, enz. Hij voelt zich zijn hele leven miskend. Het portret is niet flatterend. Maar wel treffend.
Of die honderd bladzijden voetnoten erbij moeten voor de modale lezer? Voor mij zeker niet. Een QR-code of iets dergelijks had de nog meer geïnteresseerde lezer naar een plek op internet kunnen brengen, om alle bronnen te bekijken. Had een hoop papier gespaard.
Verder niets dan lof.
BartleestK 