Nog altijd op zoek naar Franse literatuur die me kan boeien. Wat een lange zoektocht. En voorlopig komt er geen einde aan. En Salle van Claire Baglin is wel fris, en er is zeker nog meer dat me aantrekt. Maar niet voldoende.
Ik had het boekje zien liggen, op een regendag in november, in Filigranes Corner (avenue Louis Lepoutre in Elsene). Er lag een nota bij, waarop stond dat de boekhandelaar dit debuut goed had bevonden. Zou ik misschien ook gedaan hebben, als boekenverkoper.
Maar als lezer niet. Twee verhalen lopen door elkaar: dat van het kind in een arbeidersgezin, voor wie het grootste genot een bezoek aan het fastfoodrestaurant is, samen met haar broertje. En zoveel jaren later, hetzelfde meisje (nu jonge vrouw) die in een soortgelijk restaurant werkt, in de zaal (vandaar de titel), aan de take away of achter de bar.
Ik hield wel van de setting. Een roman in een fastfood, dat heb ik nog niet gelezen. Maar wil ik graag weten wat de consignes zijn voor elke taak? Blijkbaar niet. Er zijn niet zoveel verschillende posten in zo’n restaurant, en dus worden gelijkaardige acties tot in den treure herhaald. Beetje vervelend op den duur.
Fris dus, maar in mijn ogen niet (genoeg) geslaagd. Als twee verhalen door elkaar lopen, verwacht je als lezer dat er iets gebeurt, dat het ene het andere beïnvloedt, of dat ze in elkaar overgaan (ik kan het niet laten om te denken aan de Conversación en la Catedral van Vargas Llosa. Iets te hoog gegrepen natuurlijk). Maar hier gebeurt er helemaal niets. Gewoon juxtaposition. Déception …
BartleestK 