Ik probeer er meestal van weg te blijven. Of misschien maak ik dat mezelf wijs, en volg ik juist wel de laatste hypes en de grote successen. In elk geval liet ik me verleiden door Lessons van Ian McEwan. Toen ik het kocht lag het al op alle tafels. Excuses zijn er dus niet.
Ook lang geleden dat ik me waagde aan een boek van 500 bladzijden. In een vreemde taal (Engels) kost me dat een hoop uren, en komt er dus automatisch een lange wachtrij. Zo’n klepper van 500 bladzijden (op papier), niet evident in bad of in bed met de ogen half toe. Toch ben ik erg blij dat ik Lessons heb gelezen. Het was mijn eerste McEwan, en zeker niet de laatste (een bundel kortverhalen ligt al bij de leesvoorraad).
Van bij het begin was ik helemaal mee, met de sadomaso-sfeer tijdens de pianoles. En verder werd er mij ook niet veel in de weg gelegd om me makkelijk te kunnen identificeren met Ronald. Van de scenes uit de jeugd van het hoofdpersonage, helemaal in de ban van zijn pianolerares was ik helemaal weg. Ook de plotse verdwijning van Alissa, de bijzonder consequentie van haar keuze (man en kind achterlaten) hebben op mij een diepe indruk gemaakt. Ook interessant: de geschiedenisles die in de achtergrond gegeven wordt (van WO II tot corona)
Ik ben dus heel enthousiast. Was elke roman maar zo rijk. Alleen, was te verwachten, de laatste bladzijden waren er te veel aan. Het is mijn afkeer van overdaad en van moeilijke landingen. Waarom heeft elke roman een einde nodig? En trouwens, alleen de auteur kan beslissen wanneer het voorbij is, en hij hoeft zich van een zachte landing niets aan te trekken.
Toch een dikke 9.
BartleestK 